1987 OCIV

IIn de jaren 80 besluit de regering niet langer resettlementvluchtelingen op te vangen. Er komen in België enkel nog individuele hervestigingsvluchtelingen toe.
Er bestaat geen structureel opvangkader voor deze ‘spontane’ vluchtelingen. De OCMW’s zijn verantwoordelijk voor de financiële hulp aan asielzoekers. Maar de lange erkenningsprocedures en het hoge aantal vluchtelingen zorgen ervoor dat sommige OCMW’s dit financieel niet aankunnen. Steeds meer asielzoekers moeten aankloppen bij ngo’s, maar ook zij hebben op termijn geen financiële draagkracht om hen bij te staan. Pas tegen het eind van de jaren 80 start de regering met de uitbouw van structurele opvang.

1987

De veranderende situatie zorgt ervoor dat middenveldorganisaties zich in een Vlaamse vluchtelingenorganisatie willen verenigen. Daarom richt een tiental hulporganisaties in 1987 Overlegcentrum voor Integratie van Vluchtelingen (OCIV) op. OCIV legt zich toe op belangenbehartiging van vluchtelingen en opvangorganisaties, juridische hulp, lobby- en beleidswerk. In 1999 start OCIV met een project ‘kleinschalige opvang’ waarbij in samenwerking met partnerorganisaties vluchtelingen in individuele woningen of transithuizen worden opgevangen. In 2004 verandert OCIV van naam en wordt het Vluchtelingenwerk Vlaanderen.

Meer over het ontstaan van OCIV